मराठीतील काही आद्दग्रंथ संपदा

तेरावे शतक : 
  • मुकुंदराज - विवेकसिंधू
  • ज्ञानेश्वर - भावार्थदीपिका / ज्ञानेश्वरी
  • म्हाइंभट्ट - लीळाचरित्र
  • केशवदेेव व्यास - द्रष्टांत पाठ
  • भीष्माचार्य -  पंचवार्तिक
आधुनिक मराठी व्याकरणावरील काही पुस्तके :
  • विल्यम कॅरी (1805) - द ग्रामर आ‍ॅफ मराठा लॅग्वेज

  • दादोबा पांडुरंग तरखडकर (1836) - महाराष्ट्र भाषेचे व्याकरण

  • गंगाधरशास्त्री फडके (1836) -  महाराष्ट्र भाषेचे व्याकरण

  • मोरो केशव दामले (1911) - शास्त्रीय मराठी व्याकरण
अधिक महत्वाचे : 
  • मराठी भाषेचे पाणिनी : दादोबा पांडुरंग तरखडकर

  • मराठी भाषेचे शिवाजी : विष्णुशास्त्री चिपळूणकर
भाषेचे मूलभूत घटक : 
  1. वर्ण : तोडावाटे निघणार्या मूलध्वनींना वर्ण असे म्हणतात. ते केवळ ध्वनी असतात म्हणून, त्यांना ध्वनिरूपे असे म्हणतात.
  2. अक्षर : आवाजाच्या किंवा ध्वनीच्या प्रत्येक खुणेला अक्षर असे म्हणतात. बोलणे म्हणजे नष्ट होते , परंतु लिहून ठेवल्यास ते दीर्घकाळ टिकते , म्हणुन या सांकेतिक खुणांना 'अक्षर' असे म्हणतात .
  3. शब्द : ठरावीक क्रमाने आलेल्या अक्षरांच्या समूहाला काही अर्थ प्राप्त होत असेल , तरच त्यास शब्द असे म्हणतात.
  4. वाक्य : पूर्ण अर्थाचे किंवा अर्थपूर्ण शब्दसमूहाला वाक्य असे म्हणतात.
  5. व्याकरण : आधी भाषागनते व मग तिचे व्याकरण ठरते. भाषा कशी असावी याचे स्पष्टीकरण करणारे काही नियम ठरवण्यात